Tek Gece, İki Yabancı (1. Bölüm)

Hassas Bir Ziyaretçi

Sema, o akşam yine aynı cümleyi kurdu:

“Sanırım ben biriyle gerçek hayatta tanışmayı beceremiyorum.”

Cümle, dudaklarından çıktığı anda odanın içine düştü.

Ne dramatikti ne de yüksek sesli.

Ama çok tanıdıktı.

Kapıyı kapattı. Çantasını koltuğun kenarına bıraktı.

Topuklu ayakkabıları ayağından çıkarırken, aklından geçen tek şey şuydu:

Yine olmadı.

Adam kötü değildi.

Kibar, düzgün, hatta biraz komikti.

Ama… hiçbir şey hissetmemişti.

Ne kalbi hızlanmıştı, ne de bakışlarına karşılık vermek istemişti.

Sanki biri “doğru kişi”nin taslağını çizmiş ama içine ruh koymayı unutmuştu.

*

Mutfağa gidip kendine bir bardak su aldı.

Sonra, neredeyse refleksle, telefonunu açtı.

Webtoon uygulaması.

Bildirim:

“Yeni bölüm yayında.”

Gülümsedi.

“En azından sen varsın…”

*

Hikâyenin adı: Tek Gece, İki Yabancı

Ve o…

Çizilmişti, evet.

Ama Sema için fazlasıyla gerçekti.

Sessizdi.

Gözleri hep biraz yorgun, biraz derin bakardı.

Kimseyi kolay kolay sevmezdi.

Hayatının aşkını arıyordu.

Sema onu ilk gördüğünde anlamıştı:

“İşte bu.”

*

Koltuğa uzandı. Battaniyeyi üzerine çekti.

Parmakları ekranı kaydırdı.

Ve sonra…

O sahne.

Adam, yağmur altında duruyordu.

Siyah saçları ıslanmıştı.

Gözleri… doğrudan okuyucuya bakıyordu.

Sema’nın kalbi hafifçe sıkıştı.

“Keşke gerçek olsaydın…”

diye fısıldadı.

*

Işıklar hafifçe titredi.

Sema bir an ürperdi. 

Telefonunu biraz indirdi.

Salon… aynı salondu.

Koltuğu, sehpası, lambası…

Ama bir şey farklıydı.

Hava.

Sanki oda biraz daha… derinleşmişti.

*

“Beni mi çağırdın?”

Ses.

Gerçek.

Yakın.

Sema başını kaldırdı.

Ve…

Dondu.

*

Karşısında…

o vardı.

Aynı gözler.

Aynı saçlar.

Aynı… bakış.

Ama artık çizgi değildi.

Nefes alıyordu.

Orada duruyor ve ona bakıyordu. 

*

Sema’nın ilk tepkisi korku olmadı.

Saçmaydı belki ama…

tanıdıklık oldu.

“Bu…” dedi fısıldayarak,

“ben rüya mı görüyorum?”

Adam başını hafifçe yana eğdi.

“Eğer öyleyse,” dedi,

“ben de rüya görüyorum.”

*

Sessizlik.

İkisi de birbirine bakıyordu.

Sema’nın kalbi bu sefer…

gerçekten hızlandı.

“Sen… gerçek değilsin,” dedi Sema.

Adam bir adım yaklaştı.

“Senin dünyanda değilim,” dedi.

“Ama bu… var olmadığım anlamına gelmiyor.”

Sema gülümsedi.

Hafif, gergin bir gülümseme.

“Bu bir rüyaysa da çok zevkli,” dedi.

Adamın gözleri ilk kez değişti.

Yumuşadı.

“Her gece,” dedi adam,

“beni okuyan o kişiyi hissediyorum.”

Bir adım daha yaklaştı.

“Sayfalar arasında… birinin bana gerçekten baktığını.”

Sema’nın gözleri doldu.

“Ben… nasıl yani?” dedi,

Adam bu sefer çok yakındı.

“Sadece biri beni gerçekten görsün diye oradaydım.”

Aralarındaki mesafe artık yoktu.

Bu adam gerçekti! Ve tam karşısında duruyordu. 

Sema tadını çıkarmak istedi. Onunla kayıp randevusunu yeniden yaşamak. 

O doğru kişi olabilirdi. 

Ama…

bir sorun vardı.