Saklanan Satırlar

Benim en büyük sırrım, dolabımın en üst rafındaki kutuda saklıydı: yazıp yazıp göndermediğim aşk mektupları. Hoşlandığım çocuğa söyleyemediklerimi kalemle anlatır, sonra zarfa koyup mühürler ama asla yollamazdım. Onlar benim için itiraf değil, içimdeki yükü hafifletme yoluydu.

Kutudaki bütün mektuplar ise hep aynı kişiye aitti: Bulut.

Bulut sınıfın sessiz ama dikkat çeken çocuğuydu. Boyu uzun, yüzünde hafif bir gülümseme… Ama asıl büyüsü, sanki dünyayı farklı bir pencereden izliyormuş gibi duran bakışlarıydı. Derslerde çok konuşmaz, teneffüslerde genelde kulaklığını takıp köşeye çekilirdi. O yüzden ona hislerimi söylemek imkânsızdı.

Bir gün öğle arasında, çantamı dolabın yanında açık unutmuştum. Kutum yere düştü, zarflar saçıldı. Bulut, bir zarfı elinde tuttuğunda gözlerimiz karşılaştı. Üzerinde kendi adı vardı.

“Bu ne?” dedi, zarfı hafifçe sallayarak.

Yutkundum. Sesim çıkmadı.

“Yani… bana yazılmış gibi görünüyor,” diye devam etti.

Kaçıp gitmek istedim ama ayaklarım sanki zemine yapışmıştı.

“Evet,” dedim sonunda, kısık bir sesle. “Ama o sadece… içimden dökülen şeylerdi. Gerçekten söylemem için yazılmadı.

Bulut bir süre sessizce baktı. Sonra zarfı geri uzattı:

“Bunu okumayacağım,” dedi, “ama bilmek güzel hissettirdi. Birini böyle görmek… cesurca.”

Gülümsemem istemsizce yayıldı. “Dalga geçmeyecek misin?”

“Niye geçeyim ki?” diye cevapladı. “Benim de söyleyemediklerim var."

O andan sonra teneffüsler farklı geçti. Artık göz göze geldiğimizde kalbim sıkışıyor ama utanmıyordum. Küçük konuşmalar başladı, ders aralarında birlikte yürüdük, kahkahalarımız koridorda yankılandı.

Ve bir gün, teneffüs zili çalarken Bulut elimi tuttu. “Belki bir gün, sana yazdığım bir mektubu gösterebilirim,” dedi, gözlerindeki hafif gülümsemeyle. Kalbim hızla çarptı ama bu sefer korkuyla değil, sevinçle. “Beklerim,” dedim.

O günden sonra, mektuplar hâlâ kutuda duruyordu. Ama artık bir yük değildi. Bir umut, bir başlangıç olmuştu.