Bir Yaz Boyunca

Her yaz olduğu gibi, Foça’daki yaz evine gitmiştik. Çocukluğumdan beri komşumuzun oğlu Aras’la birlikte büyüdük. Küçükken sabaha kadar saklambaç oynar, bisikletle kasabanın bütün sokaklarınI gezerdik. Ama bu yaz bir şey farklıydı: Artık büyümüştük. Ve onun yanında dururken kalbim yerinden çıkacak gibi oluyordu.

Aras hâlâ aynıydı aslında. Fazla konuşmaz, saatlerce denize bakıp düşüncelere dalardı. Ama yüzündeki çizgiler daha keskin, bakışları daha uzak olmuştu. Benim için her hareketi büyüleyiciydi, ama o sanki çok mesafeliydi.

Bir akşamüstü sahilde otururken konu açıldı:

“Sen hiç değişmiyorsun,” dedim, gözlerimi dalgalardan ayırmadan.

“Değişiyorum aslında,” diye mırıldandı. Sesinde bir yorgunluk vardı. “Ama kimse fark etmiyor.”

“Ben fark ediyorum,” dedim hemen, belki de fazla hızlı söyledim.

Aras bana kısa bir bakış attı, gülümsedi sonra denize döndü. “Sen hep böyleydin işte… Çok dikkat ediyorsun. ”

Kalbim sıkıştı. Fazla mı? Belki ona göre öyleydi. Ama ben bakışlarının rengini, yürürken sol ayağını biraz sürttüğünü bile fark ediyordum. Çünkü onu uzun zamandır seviyordum. Sessizce, uzaktan.

O yaz boyunca konuşmalarımız kısa ama yoğun geçti. Geceleri sahil yolunda yürürken, bana gelecek planlarından bahsetti: mimarlık okumak istediğini, büyük şehirde yaşamayı hayal ettiğini. Ben ise sırf yanında olabilmek için daha küçük hayaller kuruyordum. Aynı şehirde okumak, aynı sokaklarda kaybolmak…

Bir gece eve dönerken, hafif rüzgâr saçlarını dağıttı. “Seninle büyümek güzeldi,” dedi.

“Bitti mi yani?” dedim, sesim titreyerek.

“Hayır,” diye cevap verdi, “ama büyümek bazen insanı ayırıyor.”

O an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu,  ne hissettiğini tam anlayamadım. Ama bakışlarında, yıllardır görmediğim bir sıcaklık vardı. Sessizlik içinde yürümeye devam ettik.

Ama hissettim ki nasıl deniz her dalgada kıyıya dönüyorsa, bazı insanlar da bir gün dönüp birbirine kavuşur.

Ve işte o yaz, benim için sadece ilk aşkımın değil, belki de ilerideki hikâyemizin başlangıcıydı.